Het is nog steeds winter, dus bij uitstek de periode dat we onszelf mogen uitnodigen om naar binnen te gaan. Kijk eens naar de planten en de bomen. Op het oog is het rustig, gebeurt er niks en laten we eerlijk zijn: we hopen stiekem dat het snel lente gaat worden, ons geduld wordt op de proef gesteld. Veel van ons hebben het gehad met de kou, we verlangen naar het voorjaar!  Maar de planten zijn ondergronds hard aan het werk om hun wortels uit te breiden en dieper te verankeren zodat ze straks in alle stevigheid hun schoonheid kunnen laten zien.

Dus ook wij mogen, net in deze tijd van het jaar, stil staan bij onszelf. En ja, dat is misschien niet altijd even gemakkelijk. Er gebeuren moeilijke, pijnlijke en gevoelsmatig totaal verkeerde dingen in de wereld. Dat is één laag. Maar trek je aandacht eens wat dichter naar je toe. Niet naar de wereld, niet naar je baan, je familie, je gezin maar… naar jezelf. En ja alles is goed wat je voelt, zonder oordeel en vooral mét zachtheid. In de kern is dat therapie, je gaat naar binnen om te voelen wat aandacht nodig heeft.

Terwijl ik dit schrijf ligt de tuin bedekt met een laagje sneeuw, het ziet er weer magisch uit. De uitgebloeide bloemen en planten heb ik nog laten staan, de sneeuw er bovenop maakt het sprookjesachtig. Ik vind het altijd een prachtige symboliek, de wintertuin, voor het innerlijk proces en het ritme van het leven.

Dat is een belangrijk deel wat we bij therapie doen, terug naar de binnenwereld. Als ik nu mezelf eens als voorbeeld neem: Ik kon (en ja, soms kan, maar gelukkig herken ik dat steeds sneller tegenwoordig), nog wel eens in een zorgende rol schieten. Wat heeft de ander nodig? Nauwelijks afvragende wat ik zelf nodig heb. In therapie ging ik mijn eigen binnenwereld in. Verkennen, aftasten, echt met mezelf verbinden. Uiterlijk zag je misschien nog niet zoveel met me gebeuren, maar mijn eigen wortels gingen zich langzaam steviger verankeren in de grond. En ja, dat had tijd nodig (het was helaas niet opgelost in 1 sessie), liefdevolle benadering van de therapeut en vooral van mezelf (al vonden sommige van mijn afweermechanismen dat vooral NIET nodig 😊) en rust (zodat het kon integreren, echt van mezelf kon worden). En ja, geregeld had het na een periode van rust toch nog aandacht (lees: therapie of groepswerk) nodig zodat we nog een laagje dieper konden gaan en mijn wortels zich nog wat dieper konden verankeren.

En dat, dat kan soms frustreren. We willen snel, we willen direct resultaat. Maar denk dan maar eens aan een basilicum plantje dat je bij de supermarkt koopt. Ja het ruikt lekker maar de stengels vallen al meteen om zodra je het plastic verwijderd en na een paar dagen begint het helemaal te verslappen en te verdorren. Het is te snel opgekweekt, heeft geen tijd gehad, geen rust gehad en te weinig liefde.

En hoe zit het me jou? Wil je en mag je van jezelf, jezelf tijd geven om in alle rust liefdevol naar binnen te keren?  Ik begeleid je graag en met alle liefde.